Markiewicz Bronisław


    Ksiądz Bronisław Markiewicz urodził się 13 lipca 1842 r. w Pruchniku w pobożnej, wielodzietnej rodzinie katolickiej.
    Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości, wstąpił do wyższego Seminarium Duchownego w Przemyślu, gdzie dnia 15 września 1867 r. został wyświęcony na prezbitera. Przez pierwsze 18 lat kapłańskiego życia pracował gorliwie na terenie macierzystej diecezji, poświęcając się pracy duszpasterskiej. Był cenionym wikariuszem, proboszczem, profesorem teologii pastoralnej, spowiednikiem i przewodnikiem duchownym sióstr klauzurowych.
    Czując się powołanym do życia zakonnego, w 1885 r. wstąpił do prężnie rozwijającego się Zgromadzenia Salezjanów w Turynie, gdzie dnia 52 marca 1887 r. złożył śluby zakonne za ręce św. Jana Bosko. Po kilku latach owocnej pracy na terenie Włoch, w 1892 r. powrócił do Polski i został proboszczem w Miejscu Piastowym. Idąc za duchem św. Jana Bosko, oprócz zwyczajnej działalności parafialnej, poświęcił się młodzieży biednej i osieroconej. Dla niej otworzył w Miejscu Piastowym Instytut Wychowawczy "Powściągliwość i Praca", który zapewniał wychowankom pomoc materialną i duchową oraz przygotowywał ich do samodzielnego życia. Dla kontynuacji tej działalności, w 1897 r. dał początek Zgromadzeniu Sióstr Michalitek. Przyjęty ponownie do diecezji, za zgodą biskupa, św. Józefa Sebastiana Pelczara, kontynuował działalność duszpasterską, wychowawczą i formacyjną. Zmarł po długim, pracowitym i świętobliwym życiu dnia 29 stycznia 1912 r..
    Ksiądz Markiewicz, kierując się żarliwą miłością Boga i bliźniego, poświęcił całe życie wychowaniu dzieci i młodzieży najbiedniejszej, zaniedbanej, opuszczonej i sierocej. Pragną ofiarować im ludzką życzliwość i dobroć, której odczuwali tak wielki brak. To pragnienie wyraził w słowach: ,,Chciałbym zebrać miliony dzieci i młodzieży z wszystkich krajów i narodów, żywić ich za darmo i przyodziewać ich na duszy i na ciele''. Ks. Bronisław pozostał wierny temu pragnieniu do końca życia. Swoim córką i synom duchowym dał wzór żywej wiary i nadziei, umiłowania modlitwy i przykład bezinteresownej troski o zbawienie dusz ludzkich.


Na podstawie "III Kongres Eucharystyczny"