Kapłan w Jaśle


    Objęcie przez ks. Findysza  kolejnej placówki wypadło w trudnych warunkach okupacyjnych. Chciano jednak w ten sposób zapobiec konfliktowi między ks. Władysławem i ks. Majewskim, jaki mógł wyniknąć z biegiem czasu. Uważano bowiem, iż obecność w tej samej parafii byłego administratora i nowego proboszcza mogłaby się źle zakończyć. Tak więc dnia 10 X 1940 r. ksiądz Władysław został przeniesiony do Jasła.
    Ta placówka położona była rónież w diecezji przemyskiej. Dominowała w niej ludność polska wyznania rzymsko-katolickiego. Zasięgiem terytorialnym obejmowała 21 miejscowości (Jasło, Bryły, Brzyśce, Brzyszczki, Czeluśnia, Gądki, Gorajowice, Hankówka, Jereniówka, Łęgosz, Kaczorowy, Kowalowy, Ulaszowice, Łaski, Niegłowice, Bajdy, Sobniów, Wolica, Wałowice, Żółków, Lichtarz). Na jej terytorium mieszkali przedstawiciele wielu religii. Pod wpływem działań wojennych na terenach tych osiedliło się wielu Niemców wyznania protestanckiego.
    Życie duchowe parafii koncentrowało się przede wszystkim w kościele parafialnym pw. Wniebowzięcia NMP, w kościołach zakonnych (franciszkanów i wizytek) i w kilku kaplicach.
    Wymieione wyżej warunki stanowiły tło pracy ks. Findysza. Należy do nich dotadać także realia związane z okupają niemiecką. Jasło położone było na terenie GG (Generalnego Gubernatorstwa) - administracyjnego tworu okupacji. Podlegała więc polityce Niemiec, co doprowadziło m.in. do zawieszenia działalności organizacji katolickiej, zakazano też pieśni i modlitw kojarzących się z polskością, ograniczono posługę katechetyczną. Poza tym można było spokojnie odprawiać Msze Świętą i wszystkie inne sakramenty. Organizowano również nabożeństwa czterdziestogodzinne.
    Ksiądz Władysław Findysz podszedł do nowych obowiązków z wielkim zaangażowaniem i z wielką gorliwością pełnił posługi duszpasterskie. Włączał się w każde możliwe ruchy patriotyczne, brał udział w polskim ruchu oporu, był kapelanem żołnierzy podziemia. Tak wielkie zaangażowanie nie przeszkodziło mu w podniesieniu kwalifikacji. Wyrazem tego było zdanie w dniach 17-18 kwietnia 1941 egzaminu proboszczowskiego. Na nowy urząd nie musiał czekać długo, iż już 8 lipca 1941 r. otrzymał nominację na administratora parafii w Nowym Żmigrodzie.

Na podstawie: "Pasterz i świadek"