Droga do kapłaństwa


    Po pozytywnym zdaniu matury, Władysław Finysz obrał drogę życia kapłańskiego. Na tę decyzję wpłynęło wiele czynników, m.in.: atmosfera domu rodzinnego, a także wcześniejszy wybór życia zakonnego przez jedo siostrę Helenę. Nie bez znaczenia  była jednak postawa znanych mu księży z krośnieńskiej fary oraz kapłanów-rodaków. To wszystko stworzyło u Władysława grunt, na którym zakiełkowało i rozwinęło się powołanie do kapłaństwa. Chcąc je zrezlizować zgłosił się do rektoratu Seminarium Duchownego w Przemyślu, gdzie złożył wymagane dokumenty. Po pozytywnym rozpatrzeniu podania młody Findysz został przyjęty do grona seminarzystów.
    Jesienią 1927r., wraz z 35 kolegami - w tym przyjacielem Władysława ze szkoły Franciszkiem Pelczarem - rozpoczął pierwszy rok formacji seminarnej. Obejmowała ona trzy płaszczyzny: intelektualną, ascetyczną i pastoralną. Pierwsza z nich koncentrowała się na wysłuchiwaniu wykładów i zaliczeniu egzaminów, a jej celem było ukształtowanie światłych kapłanów; druga - na realizacji przypisanych praktyk duchowych, jak np.: medytacja, modlitwa, nawiedzenie Najświętrzego Sakramentu, rachunek sumienia, sakramenty święte, rekolekcje, dzień skupienia, czytanie duchowne, które pomagały klerykom w osiągnięciu pobożności; zaś trzecia - na wykonaniu przypisanych ćwiczeń z zakresu liturgii, kaznodziejstwa i katechetyki. Wszystko to realizowane łącznie i z pełnym zaangażowaniem ze strony wychowawców, jak i wychowanków dawało szansę ukształtowania pobożnego i mądrego kapłana, oddanego całkowicie swemu powołaniu.
    Życie seminarne alumna przebiegało według wewnętrznego regulaminu. Przedstawiało się  następująco:
        5:15 - wstawanie
        5:45 - modlitwy poranne i rozmyślania
        6:30 - Msza święta
        7:15 - śniadanie
        8:00 do 11:45 oraz 15:00 do 17:00 - wykłady
        11:45 - czytania duchowne, rachunek sumienia, modlitwa "Anioł Pański"
        12:00 - obiad, następnie adoracja Najświętrzefo Sakramentu i rekreacja
        14:00 do 15:00 oraz 17:30 do 19:00 - nauka indywidualna
        19:00 - kolacja, krótka adoracja Najświętrzego Sakramentu i rekreacja
        20:15 - różaniec, rachunek sumienia, modlitwy wieczorne
        21:30 - spoczynek nocny.
        Dwa razy w tygodniu, we wtorki i czwartki,  młodzi klerycy uczestniczyli we wspólnej przechadzce.
    Te i inne praktyki, na które nakładano nacisk w Seminarium Duchownym w Przemyślu, towarzyszyły formacji seminarnej alumna Władysława Findysza. Miał on szczęście odbywać naukę pod okiem wielu wybitnych kapłanów diecezji przemyskiej, wśród których znaleźli się m.in.: ks. dr Jan Balicki, ks. dr Stefan Momidłowski, ks. dr Jan Grochowski, ks dr Władysław Matyka, ks. dr Piotr Federowicz, ks. dr Jan Kwolek, ks. dr Wojciech Tomka, ks Wojciech Lewkowicz. Dzięki wysiłkowi tych ludzi, a także pracy samego Władysława, średnia z jego egzaminów wahała się w okolicach 4,5 - tak więc w zadowalającym stopniu przygotował się do pracy duszpasterskiej. Poczynił także postępy w sposobie bycia. Odznaczał się bowiem wielką kulturą osobistą: był uprzejmy, serdeczny koleżeński, pogodny. Dzięki tym cechom zdobył sympatię wielu kolegów.
    Uwieńczeniem okeresu formacji seminarnej Władysłąwa Findysza były przyjęte kolejno trzy wyższe święcenia:
        -subdiakonu (19 XII 1931 r.)
        - diakonu (20 II 1932 r.)
        - kapłaństwa (19 VI 1932 r.)
    Wkrótce po ostatnich święceniach, najpierw dnia 2 czerwca 1932 roku w kaplicy Sióstr Felicjanek w Krościenku Niżnym, a następnie 29 czerwca 1932 roku w kościele farnym w Krośnie odbyły się prymicje ks. Włądysława Findysza.


Na podstawie: "Pasterz i świadek"