Wikairusz w Borysawiu


    Święcenia kapłańskie (19 VI 1932 r.) otwrorzyły nowy etap w życiu Władysława Findysza - etap posługi duszpasterskiej. Pierwsze posługi kapłańskie wypełniał w czasie wakacji w rodzinnej parafii. Wkrótce władza duchowna przydzieliła mu pierwsze zadania. Było nim od 1 VII 1932 r.objęcie  posady wikariusza w parafii pw. św. Barbary w Borysławiu (Wolance).
    Miejscowość ta położona była w południowo - wschodniej części diecezji przemyskiej, w odległołci 75 km od Przemyśla. Miasto liczyło ok 10 550 osób wyznania grekokatolickiego, a liczba ta wzrastała z powodu okolicznego szybu naftowego. Trudności duszpasterskie sprawiała również spora liczba ludzi innego wyznania. Dodatkowe problemy wynikały z  rozległości tzw. Wielkiego Borysławia, który oprócz swoich czterech dzielnic (Borysław, Tustanowice, Wolanka, Mraźnica) obejmował okoliczne wsie (Bania Kotowska, Horodyszcze, Hubicze, Popiele) wysunięte nawet o 6 km od miasta.
    Parafia Borysław, z tychże  powodów , stanowiła wielkie wyzwanie dla młodego księdza Władysława Findysza. Do jego zajęć duszpasterskich należały:  posługa w kościele -  obejmująca służbę Bożą, szafarstwo sakramentów i kaznodziejstwo oraz naukę religii w szkole. Poza tym udzielał się w organizacjach katolickich. W realizacji wielu zadań pomagał mu przykład proboszcza parafii, ks. Andrzeja Osikowskiego. Był również w dobrych stosunkach z drugim wikariuszem ks. Józefem Miezinem i z ks. Andrzejem Moskalem.
    Wymienione wyżej okoliczości stanowiły tło pracy duszpasterskiej ks. Findysza na pierwszej placówce kościelnej, na której posługiwał trzy lata - do 1935 r. Na niej to uczył się podstaw pracy kapłańskiej. Napotykane utrudnienia nie zniechęcały go, ale wprost przeciwnie - mobilizowały  do większego wysiłku. Parafia borysławska bez wątpienia dała mu podstawy do dalszej drogi w posłudze duszpasterskiej.


Na podstawie: "Pasterz i wiadek"